IKEA

Behalve een pasje voor de Coop, en voor de bank, en voor de ICA, zijn we nu ook in afwachting van een pasje van IKEA, als family member. De voorlopige kaart kon ik meteen uitprinten.

Toen Yuri en Eva vorige week vakantie hadden, hebben we een halve dag heerlijk door de toonzalen van IKEA gedoold. Aanvankelijk dacht ik, dat ze nog niet open waren, er stonden om 10 voor 10 misschien een stuk of 15 auto's. Er was iemand aan het stofzuigen bij de ingang, maar nergens stonden drommen mensen te wachten voor het koord wat dan om 10 uur plechtig wordt weggehangen. Bij navraag konden we inderdaad meteen doorlopen, het restaurant was allang open, maar daarvoor moest je eerst een heel eind de winkel door. Dat van 10 uur open betrof alleen de kassa-bemanning.

Veel was herkenbaar uiteraard, en we slaagden voor koelkastdozen, twee nachtkastjes, voor Marina en Eva elk één, twee extra planken voor de overloop boven, die aanvankelijk als bibliotheek te boek stond. Verder wat haakjes voor keukengereedschap, een nieuwe overtrek voor een oude IKEA-fauteuil, een plaid voor de bank, en nog zo wat hutsels en frutsels. O ja, een lamp voor Yuri, maar hoe die opgehangen moet worden moeten we nog even uitzoeken, toch lastig, die electriciteitsaansluitingen hier. Met een houten huis ben je dan toch wel wat extra voorzichtig...

Aan de prijzen in Zweedse kronen moeten we nog een beetje wennen, maar met een persoonsnummer was een katalogus snel aangevraagd. Het aanbod aan gebakjes in het IKEA-restaurant was ook verbluffend groot. Dat we de zakjes O'boy chocoladepoeder niet in koude melk moesten oplossen maar in warm water, hadden we, jammer voor Yuri, niet zo door. Behalve dat laatste was het een geslaagde dag.

Integreren...

Nu we een persoonsnummer hebben, integreren we een heel stuk makkelijker. Zaken die geregeld zijn vóór we onze persoonsnummers kregen, moeten alleen voor een groot deel opnieuw. Zo ontvingen we al post van de sociale verzekeringsmaatschappij, die ik juist alle beschikbare documenten had gestuurd, met weer dezelfde inschrijvingsformulieren, maar nu met nieuwe opdruk, jawel, van onze persoonsnummers. Weer alles kopiëren en versturen dus. Hetzelfde voor de autoverzekering, we kregen daarvoor zelfs een nieuw verzekeringsnummer.

En vandaag bij de klantenservice van de Coop werd me verteld dat ik, nu ik een persoonsnummer heb, een nieuwe klantenkaart krijg. Ook hier in Zweden is het zaak overal pasjes voor te hebben. De meeste kun je niet krijgen zolang je geen persoonsnummer hebt, maar bij de Coop hier in Molkom waren ze zeer coulant, en kon ik de kaart aanvragen, maar ik kreeg dan geen tijdelijke kaart. Na drie weken wachten kwam vorige week de felbegeerde klantenkaart, waarop het bedrag van aankopen wordt geregistreerd. Na elke maand krijg je een bepaald percentage als tegoed op je kaart, hoe meer je hebt gekocht, hoe meer procenten over dat bedrag. En je kunt dan fijn daarmee betalen, op een later tijdstip. Met ons gezin is dat een lucratieve aangelegenheid. Zeker omdat je ook korting krijgt bij Expert, Hertz, een bepaalde boekhandel, en nog zo een aantal winkels en bedrijven.

Op elke kassabon stond keurig vermeld dat mijn aankoopbedrag geregistreerd was, maar daaronder eveneens het bericht dat ons gezin geen klantenkaart had. Voor de zekerheid alle bonnen bewaard, en vandaag naar de klantenservice. Daar vond men het ook vreemd, en ging bellen. Het bleek dus weer aan dat persoonsnummer te liggen. Het duurde even, maar nu is het als volgt opgelost: ik krijg een nieuwe kaart, en moet dan controleren of het totaalbedrag daar inderdaad vermeld staat. Zo niet, moet ik weer langskomen. Tot die tijd kan ik de oude kaart blijven gebruiken (ik kreeg ook inderdaad keurig de speciale klantenaanbiedingen), maar moet de bonnen allemaal nog even bewaren. Bij thuiskomst vond ik in elk geval een aantal welkomstkortingsbonnen bij de post. Die waren alvast zeer welkom!

Bij de ICA, nog zo'n supergrote supermarktketen, heb ik de klantenkaart vandaag pas aangevraagd, mét mijn persoonsnummer. Omdat ik het persoonsnummer van Richard ook wist, voor hem een extra kaart aangevraagd. Tot zover geen probleem, maar toen moest er een handtekening komen, en Richard was er niet bij. En nog steeds washet geen probleem:
- U kunt gewoon zijn handtekening daar zetten, want anders komt het formulier toch weer terug, en dan duurt het zolang voor u de kaarten hebt.
Dat er met persoonsnummers veel meer kon , hadden we al begrepen, maar dit overtrof mijn stoutste verwachtingen. De tijdelijke kaart kreeg ik ook meteen mee.

Op de ski's

Gisteren naar de loppis, dat is zweeds voor tweedehands 'winkeltje', je kunt het ook als 'inloop' vertalen, omdat mensen vaak thuis een loppis hebben ingericht met spulletjes. Daar kun je de hele dag naar binnen lopen en kijken of je dat mooie nachtkastje vindt dat je al tijden zoekt, of boeken, of een stofzuiger uit 1960, of...ski's. Door al die sneeuw waren er bijna nergens meer 2e hands ski's te krijgen, en die wilden we nou net zo graag. Gisteren vonden we behalve een lamp, een dienblad en nog zo wat, toch nog langlaufski's voor Marina (3 euro), maar geen passende schoenen. Gelukkig is buurmeisje Elin er nog, zij had nog een extra paar en zo gingen ze vandaag met de latten richting het meer. Daar skieden ze overheen tot ze bij een eilandje kwamen en toen weer terug. Je ziet wel eens een sneeuwscooter eroverheen rijden om een mooi skispoor te creëren! (Links loopt Elin, rechts Marina).

Wagner einmal anders

Ik vertelde laatst over onze Ring-productie hier bij de Wermland Opera. Daar zitten nog andere bijzondere kantjes aan; onze chef, Henrik Schaefer (is 14 jaar lang altviolist geweest bij de Berliner Philharmoniker), heeft de uitvoeringspraktijk uit Wagners tijd en iets later, zo tot de jaren 30 van de vorige eeuw eens bestudeerd. Hij ontdekte dat er in die tijd door de bespelers van strijkinstrumenten bijna voortdurend van de ene naar de andere toon gegleden werd, zoals zangers doen en hij vraagt ons dat toe te passen. Je voelt je eerst ongemakkelijk als je dat doet, maar ik moet zeggen, het wordt ook heel zangerig ervan! Verder spelen we met een darm-E-snaar, die natuurlijk wel z'n kuren heeft qua aanspreken maar wel een heel mooie natuurlijke resonantie aan het instrument meegeeft. Voor de niet-musici die dit lezen moet het wel geheimtaal lijken wat ik schrijf... Het is in elk geval geen moment saai, ook al omdat wij violisten proberen zo'n 2 kilo bladmuziek te meesteren, en je soms een akte van 10 dagen geleden alweer glad vergeten was...kun je er weer opnieuw doorheen ploegen. Het is soms net sneeuwschuiven! Maar je hoort me niet klagen, hoor. Het is echt zoiets wat je één keer in je leven misschien mag/kunt doen, en dat vind ik bijzonder!

Röteflötertjes

Hoe vaak je zo'n persoonsnummer nodig hebt bleek meteen al gisteren, toen de nieuwe wasmachine geleverd werd. Bij het tekenen voor ontvangst moest ik me legitimeren, waarna er wat wijfelend naar mijn Nederlandse paspoort werd gekeken. Of ik misschien een persoonsnummer had? Jahaa, natúúrlijk had ik dat. En toen was het goed.

Tussen 9 en 17 uur zouden ze komen, werd me al bij de aankoop verteld, en maandagochtend kreeg ik al om 8 uur 's ochtends een sms waarin me dat nog een keer werd gezegd. Een half uur vóór de levertijd zou ik gebeld worden. Inderdaad ging om kwart over twaalf de telefoon, maar na het woord Tvättmaskin verstond ik niets meer. In mijn beste Zweeds gevraagd of ze wat langzamer konden spreken, en toen verstond ik het wel. Over 30 minuten. Klopte precies.

De eerste monteur stapte naar binnen en begon het ouwe bakkie te ontmantelen, en 5 minuten later liep er opeens nóg een monteur door de gang... Het is soms nog even wennen, dat voordeuren hier niet automatisch in het slot vallen... Aan de andere kant gaan ze wél naar buiten open, dus bezoekers houden na bellen of kloppen een gepaste afstand tot je deur, om blauwe ogen te voorkomen.

Toen de wasmachine was neergezet kwamen ze zich nog verontschuldigen, dat er geen Engelstalige gebruiksaanwijzing bij was geleverd, en welke taal ze op het bedieningspaneel moesten plakken. De afvoerslang werd boven de spoelbak gehangen, want de aansluiting van de afvoerslang moest met een soort röteflötertje vastgezet worden, maar dat hadden we, toen we de zaak probeerden te ontstoppen, stuk gedraaid. Hij dacht niet dat er in Molkom röteflötertjes te koop waren, maar in Karlstad waren ze zeker verkrijgbaar. Het kapotte röteflötertje werd me liefdevol overhandigd - ik denk dat ik het maar meeneem als ik op jacht ga naar een nieuwe. En ik ben erg benieuwd hoe zo'n ding nu in echt Zweeds blijkt te heten. Ik kan het ook niet opzoeken, want ik weet het in het Nederlands niet eens...

Persoonsnummers!

Ja, geloof het of niet, maar we bestaan! Het is nu bewezen, want we hebben onze Zweedse Persoonsnummers gekregen! We hadden al een voorgevoel, toen we in één week tijd voor de tweede keer post kregen van de Zweedse Rijksdienst voor het Wegverkeer, met betrekking tot de registratie van het kenteken van de auto. Richard had daar opeens een heel ander nummer achter zijn naam staan dan op de eerste brief.

En ja hoor, een paar dagen later kwam er een gróte stapel enveloppen voor ieder van ons. Allereerst de verblijfsvergunningen, en nu dus ook de felbegeerde persoonsnummers. Je kunt ze bijna zelf verzinnen, want ze beginnen met je geboortedatum, en daarna komen 4 cijfers.

Maar dankzij die 4 cijfers kunnen we nu héél gemakkelijk verzekeringen afsluiten, leningen krijgen, huizen kopen...wie weet lukt het nu met de telefoon en internet ook???

Speelt u hier 2e fluit of 2e klarinet?

Zomaar een opmerking van onze chef-dirigent Henrik Schaefer aan het adres van een fagottist. Hoe kan dat? Het zit zo; wij (het orkest van de Wermland Opera) zijn de Ring des Nibelungen integraal aan het instuderen (!) en we zijn niet zodanig bezet dat alle stemmen door de juiste instrumenten (of hoeveelheid daarvan) gespeeld kunnen worden. Dus is er een arrangement gemaakt met een andere verdeling van de stemmen. Nog een leuke; de dirigent tikt af en zegt tegen de hoorns: waarom spelen jullie niet? De hoorns hebben toch het thema hier? Zegt de 1e hoornist: 'we hebben niets in de partij staan'. Even later blijkt dat de arrangeur het thema bij de trombones heeft geparkeerd, terwijl er 6 hoorns zitten! De 1e hoornist merkt droogjes op: 'volgens mij houdt die man niet van hoorn'. Genoeg te lachen hier... Er wordt trouwens wel serieus gewerkt en goed gespeeld!